Türkiye’nin tek parti dönemi olarak bilinen yıllarına ilişkin arşiv belgeleri ve dönemin mevzuatı, çocuk işçiliği konusunda dikkat çekici uygulamaları gün yüzüne çıkarıyor. İlgili düzenlemelere göre, belirli yaş grubundaki çocukların sanayi ve üretim alanlarında günde en fazla 11 saat çalıştırılmasına yasal zemin hazırlandığı görülüyor.
Dönemin çalışma hayatını düzenleyen mevzuatında, çocukların çalışma sürelerine ilişkin sınırlar belirlenmiş olsa da bu sınırların günümüz standartlarına kıyasla oldukça uzun olduğu dikkat çekiyor. Uzmanlar, bu uygulamaların o yılların ekonomik şartları ve sanayileşme politikalarıyla bağlantılı olduğunu ifade ediyor.
Söz konusu düzenlemeler, çocuk işçiliğinin tarihsel seyrini anlamak açısından önemli bir örnek olarak değerlendirilirken, günümüzde yürürlükte olan çocuk hakları ve çalışma yasalarıyla ciddi bir karşıtlık oluşturuyor.
İbrahim Esat Güler
