Bugün yine anlatayım sana Mustafa abi…
İçimden geçti ya, tutamadım.
Sabah Facebook önüme koyuverdi. “Huzur pahalı, kavga ucuzdur.”
Yıllar geçse de insanı dürtüyor bu cümle.
Sanki “Unutma” der gibi, “Bak hâlâ buradayım” der gibi.
Ne güzel özetliyor aslında.
Hayatın özeti bu değil mi?
Huzur pahalı, kavga ucuz.
Ama bir yandan da insanın içinde bir burukluk bırakıyor.
“Sanki biz o pahalı olanı alamayacağız” hissi…
Hep ucuza kaçmalar, hep kestirmeden gitmeler, hep kolay olanı seçmeler.
Ama bilirsin, benim dostum, yarenim Ali bilir ki…
Ben kıyarım abi.
Parasını verir, huzuru alırım oradan.
Ne lazımsa yaparım, ama huzurdan vazgeçmem.
Çünkü ben biliyorum.. huzur, kavganın, tartışmanın, kırgınlığın çok ötesinde.
Beni eksilten para olmadı hiç.
Para bazen cebimde vardı, bazen yoktu.
Ama hiçbir zaman bana ihanet etmedi.
Bana ihanet eden hep insanlar oldu.
Yanıltanlar, aldatanlar, söz verip tutmayanlar…
Adam diyemedim ya onlara, işte orada yandım.
Mustafa Abi…
İçimde çok şey dönüyor onlara dair.
Ama her şey dile gelmez işte.
Çünkü bazı sözler iki kişiliktir, laf ise herkese söylenir.
Biliyor musun abi, işte orada ayrılıyor yollar.
Kimi kavganın kolaylığını seçiyor, kimi huzurun pahalı yolunu.
Kavga ucuz.
Bağırırsın, çağırırsın, o an rahatladım sanırsın.
Ama izi kalır.
Huzur öyle değil.
Huzur pahalıdır, emek ister, fedakârlık ister, bazen susmayı ister.
Ama karşılığı büyüktür.
Ben mi?
Ben her zaman pahalı olanı seçtim.
Bazen kendi gönlümden kıydım, bazen cebimden verdim, bazen ömrümden.
Ama ne oldu?
Huzuru aldım oradan.
Fedakârlık ettim, sevdim.
Çünkü ben bilirim ki huzura kıymak, adam gibi yaşamaktır.
Ama işte abi, yanlış insanlar çok.
Yanı başında “dostum” diyenin arkandan iş çevirmesi… “Beraberiz” diyenin, kalabalığa karışınca seni unutuvermesi…
En çok da bu yaktı beni.
Yine söylüyorum... para eksiltmez, insan eksiltir.
Yanlış insan, doğru zamanını çalar insanın.
Güvenini çalar.
Onurunu örseler.
Ama ne olursa olsun abi, ben huzuru seçtim.
Yine pahalı olanı.
Çünkü ben kıyarım.
Susarım, beklerim, sabrederim.
Bazen geceler boyu içimde taşırım, ama yine kavga etmem.
Çünkü kavga ucuz.
Kavga bitirir.
Huzur büyütür.
Sen bilirsin Ali’yi…
Yarenim.
Ali hep yanımda oldu.
O bilir beni.
Beni eksiltmeyen, beni olduğum gibi kabul eden.
O yüzden diyorum ya, “Ben kıyarım abi, parasını veririm, huzuru alırım.”
Çünkü yanımda Ali gibi insanlar var.
Onlar bana yetiyor.
Sana sözüm olsun abi..
Biz yine, yeniden pahalı yaşayalım.
Kavganın ucuzluğuna kapılmayalım.
Ne lazımsa yapalım, ama huzurdan vazgeçmeyelim.
Huzur pahalıdır, evet.
Ama pahalı olan güzeldir, değerlidir.
İnsan ömrünün en kıymetli yatırımıdır.
Biz pahalı yaşayalım abi…
Ucuzun kimseye faydası olmadı çünkü.
