Mülteci ruhum

Sabah namazına mütakip Halebi bombalamaya başladılar. Ne yapacağımızı şaşırmış halde evden dışarı çıkarak sağa sola savrulmaya başladık.
Tozun toprağın içinde kalmış annemi babamı kız ve erkek kardeşimi aramaya başladım. Birden bire karşımda annemin kucağında sekiz yaşındaki kız kardeşimi gördüm .Annem ve kız kardeşim  kanlar içindeydi. Koştum anne diye bağırarak anme ve kız kardeşme sarılsıldım kaldım. Kız kardeşim Zeynebi annemin kucağından kaptığım gibi ambulansın siren sesine doğru komaya başladım. Ambulansa  yetiştiğimizde arkamdan annemde geldi ikisini de ambulansa bindirip ben babamı ve erkek kardeşim Ahmeti aramak için yıkılan evimize koştum. Eve vardığımda bombalardan yıkılan evin dam babamla ahmetin üstüne düşmüş ikisi de oracıkta can  vermişlerdi. Yıkıldım kaldım babamın ve kardeşimin cesetlerinin başında yere çöktüm yüzlerindeki tozu toprağı silmeye çalışırken gözlerimden dökülen yaşlar babamın kardeşimin yüzüne dökülüyor yüzleri çamur gibi olmaya başlıyordu. Bir tarafdan yüzlerini silip öpmeye çalışırken Halep  başımıza yıkılıyordu.
Benim gibi Halep de yaşayanlar evimizi, okulumuzu, babamın kapalı çarşıdaki dükkanını kaybetmiştik.

Babamı kardeşimi annem ben ve hastaneden ayağının biri kesilen kız kardeşimle defnettikden sonra koca Halep de babasız kardeşsiz kalmıştık. Acılarımızı bile doğru dürüst yaşamadan Türkiye yollarına düşmüştük .  Aç susuz üstümüzdeki kıyafetlerle Afrinden  sınırdaki  Amanos dağlarından Hataya vardık.

Bizi karşılayan Türk ordusunun askerleri  bizden önce gelenlerinde olduğu kampa bizi aldılar bir çadıra yerleştirdiler. Yiyeceğimizi suyumuzu verdiler. Bir şeyler yedikten sonra annem kardeşim ben  çadırdaki yatağa uzandığımızda uyuyup kalmıştık. Ne kadar uyuduğumuzu bilemiyorum kardeşimin çığlığı ile uyandık. Baba baba diye bağırıyordu annemle ben onu susturmaya çalıştıkça o inleye inleye  baba baba diyordu. Bir tarafdanda  kesilen bacağımı göstererek ağlıyordu. Çadır bizim ağlama seslerimizle dolup taşyordu.
Bir ay kampda   kaldık. Yavaş yavaş da olsa kanayan yüreğimiz biraz hafifledi.  Kız kardeşime kampda ki  hastanede protez ayak taktılar. Ayağına alıştıkça ağlamaları kesilmeye başladı. Kampdaki  çocuklarla  oynadıkça  Halepdeki acılı  günlerimizi de unutmaya başladı.

Kamp o kadar dolmuştu ki belgeler hazırlandıkça yavaş yavaş kampda bir tarafdan boşalıyordu. Sırası gelenler  tercih ettiği şehre  gönderiliyordu. Bize de sıra geldiğinde hangi şehre gideceğimiz soruldu  birden bire ağzımdan Kayseri çıktı. Annemde şaşırdı akrabaların çoğu Hataya yerleşmişlerdi. Gözüme baktı anneme bababın dükkanını olduğu yer keyser çarşısı  anne dedim  adı Kayseri den geliyormuş diye okumuştum  birde koca bir dağ varmış adı da Erciyes kısmetimizi oralarda arayalım dedim. Acı bir tebessüm etti annem boğazımıza düğümleri yutkunarak ağlamamaya çalıştık birbirimize sarıldık sanki Halep de  evimizin avlusunda bana sarılarak okula  gönderdiği güne döndüm. Hep bir burukluk içindeydik, yeter ki bir dokun sanki yaralı bir ceylandık gurbet ellerde.
Kayseriye yaklaştıkça uzaktan bir dağ görünüyordu zirvesinde kar bembeyazdı. Sanki  içime bir serinlik geldi. Otobüsün camına dayadığım başımdan Erciyes sızıyordu. Sessizce önce beynimi ele geçirdi, sonra kalbime inmeye başladı. Sanki dağ beni büyülüyordu. Gözlerim daldıkça zirvesine mülteci ruhumu sarıyor beni sahipleniyordu. İçimden  bir ses burası sana yurt olsun diyordu.

Erciyesin büyüsüne öyle dalmıştım  ki başımıza  gelen her şeyi bir anda unutmuş hayallere dalmıştım. Otobüs Kayseri şehir terminaline geldiğinde otobüsden birileri tarafından zorla indiriliyormuş gibi hissettim. Şehir düz bir ovada kurulmuş sanki Erciyesin kucağına sığınmış yaramaz bir çocuk gibi hareketli canlı bir şehirdi. Bir haziran sabahı indiğimizde şehir bizim oralara göre serindi. Serinlik yüzümüze vurdukça uykumuz açılmaya başladı.
Bizi daha önceden Halepten gelen komşumuzun büyük oğlu karşıladı. Suriyelilerin çok olduğu  Sahabiye mahallesinde bize eski bir üç katlı apartmanın bodrumunda  küçük bizim sığabileceğimiz bir daireye yerleştirdiler. Yardım kuruluşlarından tedarik  ettikleri eşyalarla  döşemişlerdi.  İçinde üç  kanepe, bir elbise dolabı, mutfağında ocak , birde buzdolabı, raflarında tabak, bardak  olan bir ev artık bizim sığınağımız olmuştu. Yine evin kirasını yardım kuruluşları ve cefakar yarım seven insanlar karşılıyordu. Komşumuzun oğlu yarın geleceğini söyleyerek gittikten sonra annemin gözüne baktım buğulanmış ağlayacak yer arıyordu. Sarıldım buna da şükür anne diye. İkimizde ağlıyorduk Halepte geçen günlerimiz , evimizin bombalanması babamın erkek kardeşimin ölümü, yürüyerek Türkiye sınırından  göçmen kampına gelişimiz bir film şeridi gibi gözlerimin önünden akıp giderken ağlamamız devam ediyordu.

Kız kardeşimin ben acıktım demesiyle annemle ben gözyaşlarımızı silerek kendimize  gelmeye çalıştık. Yine yardım seven insanların biz gelmeden önce mutfağımıza yerleştirdikleri  yiyeceklerden annem bir şeyler hazırladı. Yemeğimizi yedikten sonra kanepeye uzanmış bize yardım eden Türk devletinin  ve  Türk halkının  bize yaptıkları yardımları düşündükçe  onlara minnet borcum o kadar çok artıyordu ki bunu anlatacak bir söz bulamıyordum. Birden bire Erciyes  dağı gözümün ününe geldi. Bu aziz millete Erciyes kadar borcum vardı.